„I have to touch this“
My work is emotive and focused on one’s desire for haptic experiences.Glossy surfaces, structured fluid forms and dynamic matter – the confrontation of stagnation and movement fascinates and inspires me.
Through the use of color, organic, playful, and dynamic shapes, my work wants to seduce and invite the viewers to experience what is in front of them with their own senses and imagination. Subconsciously influenced by the aesthetics of nature and objects of everyday life, I create static forms that depict motion and appear to be smooth and light despite the heaviness of their substance. Observing more closely one can perceive that aesthetics can only endure through the presence of unaesthetic detail.
The materials I prefer using are ceramics, plastic, plaster, glass and textile, because they have the most haptic and satisfying effect on me. All these materials have their own will and come along with a certain stubbornness by their very nature – just like me.
During the process of creating work I knead, I stroke, I strike, I construct and touch everything with my hands –
„I have to touch this.“
’Die Grenzen unserer Wahrnehmung sind verwaschene Konzepte – wir fühlen mit
den Augen und sehen mit den Händen. Gleichzeitig ist unser Denken darauf fixiert,
stur und gradlinig einzuordnen, was wir als fest umrissen betrachten. Wir verlieren
bereitwillig die Ebenen dazwischen.
In dieser Hinsicht sind die Arbeiten von Kira Fröse als Einladung zu verstehen,
seinen Sinnen zu misstrauen und das Gewohnte neu zu interpretieren. Sie
verbindet, was nicht zusammengehört, entreißt Gegenstände des alltäglichen
Lebens ihrer Vergangenheit und transformiert sie zu Sinneinheiten mit eigenen
Geschichten, die immerzu von Konfrontationen handeln: Zwischen dem Festen
und dem Flüssigen, dem Starren und dem Dynamischen und letztlich von der
Ästhetik und den abstoßenden Unregelmäßigkeiten. Zwischen den Zeilen entsteht
die Gewissheit, wie sich zwei gegensätzliche Elemente konstituieren und dabei
ohne einander überhaupt keinen Bestand hätten. So ist es dann auch mit dem
Betrachter, der sich plötzlich nicht mehr sicher sein kann, was er betrachtet. Um
das ungewohnte Gewohnte vollkommen zu begreifen, möchte man am liebsten die
Hände ausstrecken und die Formen und Farben betasten und ehe man sich
versieht, ist man selber Teil der Konfrontation geworden.
Kira Verschiebt den Raum der Begegnung in die private Sphäre des Badezimmers.
Dort, wo wir allein mit unseren Körpern sind, um unsere Unregelmäßigkeiten in Augenschein
zu nehmen, geraten nun die Gegenstände um uns herum in den Fokus. So erhalten die stillen
Beobachter unserer intimen Angewohnheiten plötzlich einen eigenen Willen und
bringen sich selbst zum Ausdruck, indem sie sich verschieben, erstarren oder
verflüssigen. Was sich dabei widerspiegelt, ist die oft vergessene Tatsache, dass
selbst beim Blick in den Spiegel nicht alles so ist, wie es zunächst erscheint.’
Florian Stein, 2021
’Hoewel elementen uit de dagelijkse realiteit voor Kira Fröse dankbare onderwerpen zijn, is ze lang niet alleen uit op een alledaagse weergave van die elementen. Haar werk gaat over materialiteit: fluïditeit tegenover vaste vorm, beweging en stilstand, vorm en functie, maar ook humor en ergernis. ‘Ik maak bijvoorbeeld statische objecten die beweging suggereren en die licht en zacht lijken terwijl ze zwaar zijn.’ Kira werkt in een veelheid van media, waaronder keramiek, gips, glas en hout. Ze is daarbij geïnteresseerd in de natuurlijke eigenschappen van die materialen, en in de omkering ervan in juist iets anders. Vaak ook zijn de objecten in haar kunst kapot, of werken ze niet zoals ze horen te werken of wij ze kennen. ‘Daardoor worden objecten door ons als waardeloos beschouwd. Het spanningsveld van waarde fascineert mij en het geeft mij voldoening om een oud voorwerp een nieuwe bestemming te geven – als kunstwerk.’
Over realisme: ‘Ik heb mezelf nooit de vraag gesteld of ik mezelf binnen de kunst als realist beschouw, maar wellicht ook omdat die term vaak met schilderkunst geassocieerd wordt. Wel heb ik de neiging mijn eigen realiteit authentiek en ongeïdealiseerd in mijn kunst uit te werken. Ik beschouw dingen zoals ze zijn, observeer en maak veel vast aan ervaringen die ik, of anderen, verzameld hebben. Mijn wereldbeeld komt terug in mijn werk en het valt me op dat mijn realiteit erg verschilt van de realiteit van anderen. En dat roept vragen op. Zowel bij mij als bij de kijker.’
De directe relatie of connectie met de kijker vindt Kira het interessante aan realistische kenmerken in de kunst. ‘Herkenbaarheid geeft toegang en biedt de mogelijkheid voor anderen dichter bij kunst te komen zonder er moeite voor te hoeven doen. Die toegankelijkheid ervaar ik zelf als belangrijk. Ik wil graag in eerste instantie dat mijn werk visueel aantrekt. Alle inhoudelijke laagjes kunnen volgen wanneer de interesse al is gewekt.’ Herkenbaarheid in de kunst leidt volgens Kira tot eigen associaties en connecties. ‘Figuratieve beeldtaal is vrij universeel en sluit weinig mensen uit, wat ik heel fijn vind.’’
Sito Rozema, 2025